Levensboek

Therapeutisch

Soms pakt het anders uit dan je denkt. Nou ja, eigenlijk loopt het altijd anders dan de bedoeling is, omdat een levensboek nou eenmaal het ultieme, intieme gedachtegoed is van iemand. Ik begin altijd enthousiast, de verteller soms wat schoorvoetend, aan de interviews. Hoe bescheiden iemand ook is, over jezelf verhalen vertellen aan een onbekend iemand die daar oprecht in geïnteresseerd is, gaat eigenlijk best makkelijk.

Zo was het ook met Bert. Hij woonde best een eind bij mij vandaan, dus onze sessies waren iets langer, met een lunch tussendoor. Zijn partner was altijd gemakshalve buiten de deur op de dagen dat ik kwam; we hadden de hele dag de tijd. Dat is niet gebruikelijk, want een verteller houdt het meestal maximaal tweeëneenhalf uur vol, maar Bert was een uitzondering.

In zijn werkkamer waren we omringd door allerlei memorabilia uit zijn leven en die inspireerden hem. Later kwamen daar stapels foto’s bij, die her en der op de vloer in stapeltjes werden gesorteerd. Tot zover liep het project soepel. We hadden even een pauze wegens gezondheidsredenen én een verhuizing, maar pakten het verhaal daarna gewoon weer op. Ik kan hierbij aanvullen dat Bert en zijn partner een grote samengestelde familie hadden (hebben), waarin nogal wat aan de hand was. Bert voelde zich als Pater Familias verantwoordelijk en had een hoop op zijn bordje.

Als de eerste versie van een verhaal af is, stuur ik die per mail naar de verteller om er inhoudelijk naar te kijken. Zo ook bij Bert. Ik hoorde echter lange tijd niets. Wederom gebeurde er een hoop in zijn leven, wat zijn aandacht opslokte. Ook ging het doorlezen en aantekeningen maken langzaam. Hij zei daarover: “Ik hecht er waarde aan om een goed verhaal met een zo mogelijk inzicht in mijzelf achter te laten.” Dat begreep ik natuurlijk en ik wachtte af.

Om een lang verhaal kort te maken: na maanden waarin huizen verkocht werden, verhuizingen plaatsvonden en er allerlei andere ontwikkelingen binnen de familie waren, was Bert eindelijk klaar met en tevreden over zijn aangepaste tekst. Hij schreef me: “Er is weliswaar veel veranderd, maar de door jou gelegde basis is van grote hulp voor mij geweest. Het verhaal springt wat heen en weer, maar ik hoop niemand van de directe familie tekortgedaan te hebben. En het is tenslotte voor de directe familie geschreven.”

Die woorden spraken boekdelen en begreep ik prima. Het is dan ook niet verrassend dat hij zijn boek ‘Even tot hier’ met als subtitel ‘Benieuwd hoe het verder gaat’ heeft genoemd. Heel lief staat er wel in het voorwoord: ‘…Goed gedaan omdat het ook therapeutisch bleek te zijn. En ook dank aan Kim Schoonman-de Jong, die mij fantastisch geïnterviewd heeft, een prachtige opzet qua tekst en inhoud heeft gemaakt.”

Niet helemaal de insteek bij de start dus, maar ik doe het er graag voor!